< Go back

Kif Kif 2011- Theatertekst

Ik ben nog niet klaar voor onze zakelijke, rechtlijnige manier van redeneren, terwijl dat juist om de één of andere reden tegenwoordig door de meesten wordt omschreven als ‘het menselijk privilege’. Het is wel grappig ergens dat de prestatiedruk die ons als kind wordt aangepraat zodat we altijd optimaal willen presteren, vroeger genoeg was om mij letterlijk te doen imploderen.
Ik heb het vanuit alle hoeken bekeken, mijn veld grondig omgeploegd
en elke dag een onbekende kleur aan mijn palet toegevoegd want …
Soms overvalt het mij en ik weet ook niet hoe dat het komt
maar dan voel ik mij opgesloten tussen de planken van de grond
en klanken uit het plafond
en dan ruik ik alleen nog maar de stank uit uw mond
en staar ik mij blind op een soort verticale horizon.

Als kind vertelt iedereen dat het simpel is:
Er is goed en er is slecht, en de mens is vrij om een keuze te maken,
maar het concept ‘keuze’ betekent voor veel mensen uit mijn generatie
bewust gecreëerd mentaal gezichtsbedrog,
een optische illusie …
bezigheidstherapie.

Het glas is niet meer halfvol OF halfleeg,
het glas is in de eerste plaats te groot geworden
voor de aangeboden hoeveelheid vloeistof.

Waarom doen wij als maatschappij nog wat wij doen?
En waarom heb ik zoiets van ‘laat maar hangen’?
Waarom ben ik ‘hier’?
Wat is ‘dit hier’?
Waarom zou ik mij hier aanstellen als een klein kind en schreeuwen om verandering
terwijl ik goed weet dat juist door een magische combinatie van locatie, vorm en handeling, alles wat ik hier en zeg en doe toch terug opgenomen wordt in dat groter systeem dat ik juist aan wil vallen en daarin waarschijnlijk herleidt zal worden tot …
tijdverdrijf, entertainment …
bezigheidstherapie?

Ik weet dus goed genoeg dat het allemaal aan mij kan liggen en dat er eigenlijk niets aan de hand is, maar ik heb het gevoel dat we alles uit gemakzucht maar uit de hand laten lopen. En laten we er nu eens even van uit gaan dat mijn gevoel mij niet bedriegt, dat ik gelijk heb.

Op wie kunnen we de schuld dan nog afschuiven?
Kijk, ik kom uit de Kempen, en mijn grootouders deden vroeger alles ‘in de naam van God’, maar volgens mijn ouders bestaat God niet. Ze hebben hem vervangen door zijn bastaardzoon, wetenschap. En ik zeg ‘bastaard’, want alleen een bastaard zou het bestaan durven ontkennen van een metafysisch soort vaderfiguur, of, als hij al bestaat, beweren dat hij verkeerd is geweest in die basisindeling van goed en slecht. En dat is eigenlijk precies wat wetenschap doet, want wetenschap heeft bewezen dat warmte stijgt, en als warmte stijgt, zou het in de hemel toch veel warmer moeten zijn dan in de hel?

Maar ik sta hier niet om u iets wijs te maken.
We zijn nog altijd allemaal schapen,
alleen hebben we ons verstopt in een wollen wolfspak
om ons veilig te voelen nadat we zijn weggelopen van onze Herder hierboven,
omdat Hij volgens onze logica lijdt aan narcolepsie en een evenwichtsstoornis,
maar omdat in een democratie de meerderheid beslist en bij ons de, laat ons eerlijk zijn, lege meerderheid heeft besloten van alleen nog maar de veiligste weg te nemen en dus altijd recht vooruit te lopen naar het holle hologram van zelf verzonnen en net daarom onbereikbare perfectie, moeten ik en mijn schijnbaar minder gemotiveerde soortgenoten machteloos toekijken hoe al die lompe kloten halsoverkop een ravijn zijn ingedoken omdat ze achter het gat lopen van een spaarvarken dat lijdt aan overgewicht waardoor het in de eerste levensbocht is uitgeschoven. Maar misschien ligt het aan mij en leg ik teveel verbanden als ik begin te draaien op mn volle vermogen, en vind ik daarom geen enkele waarde die het nog waard is om hier te promoten en geraakt daardoor dan weer de boodschap in mijn woorden verloren?

… Volgen jullie nog?

Dat maakt op zich niet uit en dat is juist het punt. Onthoudt gewoon dat mijn gebrek aan financiële motivatie niets meer is dan een kinderlijk oprechte poging om de ramp te voorkomen, terwijl iedereen mij bekijkt alsof ik elke bewust uitgespaarde rosse munt in een opgedroogde wensput heb zitten gooien.
Ik hoor het mn ex nog zeggen:
“Geef het toch op, mensen kunnen niet veranderen.”
en vanaf dat moment zag ik in haar eigenlijk alleen nog maar het lelijkste in mezelf.
Die machteloosheid en die hopeloosheid,
want begrijp me niet verkeerd,
ik ben hoop met hopen, maar om te hopen moet ge geloven
en door onze belachelijk kinderachtige en oppervlakkige definitie van ‘het leven’
ben ik al zoveel belogen en bedrogen uitgekomen dat het voor mij moeilijk is geworden om iemand anders nog ‘zomaar’ te geloven.
Want ja … wie moet ge nog geloven? Wie kunt ge nog geloven?
Wie heeft er nog de pretentie u het verschil uit te leggen tussen de goeie weg en de slechte? Niet naar mij kijken, ik bedoel, ik probeer hem juist op deze manier samen met u en met u en met u te ontdekken, ik heb gewoon nooit de drang gevoeld om bij elke stap die ik naar voor wil zetten, eerst alles grondig vast te leggen, want dat is zoiets als de oneffenheden in onze grond vermijden door alles met asfalt te bedekken. Ik zou het veel toffer vinden om terug samen, hand in hand, de jungle in te trekken …

wacht effe

ik ga u eerst mijn scheppingsverhaal vertellen :

Er was eens een honingdas met een kompas en een woordenschat
die op een mooie zomerdag,
bewust van zijn dodenmars,
plotseling besloot om met de jakhals te gaan vechten,
maar hij is geboren met één probleem:
Hij is allergisch aan het tegengif dat uit de angel van onze wereld druipt,
en daarom haat hij zijn ontwerp, compleet met apenkop en pantserhuid.
Maar hij wil zichzelf wel bewijzen, of hij nu vader wordt en aan pampers ruikt
of tegen zijn plezier op zijn blote knieën voor gekleurd papier naar banken kruipt,
of elke dag op café gaat, waar hij meelacht om ter luidst,
of als een kapotte boot achter zijn eigen anker duikt
terwijl hij, afgezonderd in een hoekje,
zichzelf totaal naar de kanker zuipt,
of naar cannabis ruikt,
of een grammetje snuift,
of naalden gebruikt
en heroïne in zijn aders spuit:
DAT MAAKT ALLEMAAL NIET UIT.

Het is onze vloek en onze zegen en wat doen we ertegen?

Dus stop Godverdomme eerst eens met uw vingerwijzend gezeik,
iedereen zit ermee en brengt het op zijn manier in de praktijk:
Onze wil en onze kracht om voor altijd te blijven graven.
Ik heb het gedaan met handpalmen, gebarsten van de blaren,
tot het spectrum van mn blinde vlek de aarde los wou laten.

Volgens ons ma denk ik gewoon teveel na.

En dan vooral over een bepaalde passage
waarin dat magisch hoofdpersonage
deze postmoderne maatschappij
met u en mij erbij beschrijft als
‘een gouden emmer vol met gaten’:

Esthetisch subjectief geoptimaliseerd,
maar verder egocentrisch gemotiveerd
en daarom compleet nutteloos.

Swat, die honingdas ontmoet iets later deze lange Kempenaar uit Hoogstraten
die zelfs tot in deze tijd
geregeld leeft in tegenstrijd
door onzekerheid
door onwetendheid
door problemen met genegenheid
door chronische ontevredenheid
en in de schaduw van een hoge, rode kerktoren
lopen ze dromerig rond en daarom hopeloos verloren
in onze wereld die lijkt te schreeuwen dat er een te behalen quota is
terwijl dat axioma, dacht ik, nu toch al jaren in een coma ligt.
Dus hij voelt zich misbegrepen en eenzaam
en op koude winternachten
kweekt hij stripboeksuperkrachten,
en gewapend met prachtige doemgedachten
vol schitterend, bitterzoet sarcasme,
probeert hij blutsen en krassen te maken
in het zwartste harnas
terwijl hij verwikkeld blijft in zn eigen strijd
met omheiningen en lachgas
maar ik ben maar een mens
en ik moet het stellen met deze torenhoge stelten,
en een rode kaars van was die altijd brandt en niet kan smelten.
Hij zingt onbekende nummers voor alle onbezongen helden.
Ik ben een ingewikkeld kind dat raar bekeken wordt
omdat ik zijn toonladders in woorden en daden om wil zetten.

Kijk, ik zou de labels van mijn keuze
die hij verward op zichzelf plakt,
ook als irritant willen etiketteren
en zonder nadenken van tafel vegen,
maar ik ben het type dat u vraagt om effe stil te staan en MOEITE TE DOEN,
zodat we terug samen over de betekenissen in zijn naam kunnen reflecteren.

Ik noem hem
“Het witste zand aan de binnenkant van ons immense mensenleger
dat op zijn linkerhand een stempel met ‘VERDERDUWEN’ heeft gekregen”,
maar hij wordt precies van buitenaf bekeken.
Dan blijf ik maar mopperend ronddobberen op mijn houten vlot in de blauwste oceaan, terwijl hij panisch naar huis begint te peddelen omdat door die houding de horizon naar boven gaat.

Begrijp,
Ge moet mn regels beluisteren op het gevoel als ge wilt weten wat ertussen staat.
Maar als ik dat tegenwoordig zelf doe dan word ik bang en zenuwachtig tot in de kern van mijn ruggengraat als ik denk aan de ongewenste consequenties die nog komen gaan wanneer mijn drukketelmeter na al die jaren eindelijk door de rooie gaat terwijl iedereen zit te wachten tot mijn apathie in motivatie overslaagt.
Ik weet ook niet waarom ik hier sta.
Misschien om u uit te wuiven omdat ik ooit besloten had
van eruit te stappen en de boot te pakken …
of moet ik juist door die gedachte hier uit schaamte
dwars door de grond van het podium zakken?

Kijk, dat kind in mij schudt die speelkaarten met levensvragen zodanig door mekaar
tot niemand mn beste intenties nog kan bestempelen als waar
dus daarom sta ik hier met een houten kop en stenen in mijn maag,
maar elk woord is als een blok emotie die ik vanaf nu naar buiten draag,
dus dit tekstje is voor mij niets meer dan een hamer en een zaag,
zodat ik hier een huis kan bouwen waar gij u veilig voelt vandaag.

Ik had nood aan een op maat gemaakte uitlaatklep
want zodra ik een paar stappen naar buiten zet
wordt ik geconfronteerd met een wereld die door belanghebbende partijen
als een taartdiagram wordt weergegeven,
en iedereen wordt verondersteld en aangemoedigd
om het stuk met de meeste slagroom te willen
maar dat haalt niet het beste in ons naar boven
dat haalt alleen een pervers verlangen in ons naar boven
om bij een ander altijd het onderste uit de kan te verwachten
en als ik hier niet zou komen staan om u dat te vertellen
kweek ik blijkbaar een soort mentale kamikaze
die lachend neerstort in een zweefvliegtuig
voortgetrokken door ‘bewustzijnsfrustratie’.

Allemaal goed en wel, maar hoe pas ik nu in deze bewust gecreëerde cirkelredenering?
Wie ben ‘ik’?
Nu ja, niet echt ‘ik’;
mijn artistiek voorgeprogrammeerd alter ego.

Ik ben een simpele bouwvakker,
gewapend met eeuwig optimisme in de vorm van een gouden touwladder
die ik naar de zon wil werpen om haar te kussen
of te blussen,
zonder ondertussen
terug een kou te pakken.
Maar ik ben ook een soort van blinde sleepboot
opgesloten in een regengoot
omgeven door de pixels van een kleine, grijze regenboog
met in mijn bestempelde linkerhand een levensdroom
in mijn rechterhand de tegenpool
alleen wisselen ze van plaats door het blinde geloof
in het tegennatuurlijk ritme
van onze zelfgebouwde metronoom.

Kijk, ik ben verrevan perfect en al helemaal geen voorbeeld.
Ik heb de hand geschud met een persoonlijkheidsstoornis die als een martelaar wil sterven door zich te storten op de stippellijn die goed van kwaad onderscheidt.
Verwacht dus nooit dat ik hier vanuit mijn theatrale viskraam een prachtige moraal ga verkopen als die gevangen is in een meer waar ik nooit zelf naartoe ben gereden, laat staan mijn eigen hengel in heb laten bengelen.

Het enige wat ik tot nu toe kan zeggen is:
Verdoe uw tijd niet met haat en frustratie,
want haat en frustratie zijn niets meer dan tijdelijke neveneffecten van ervaring
omdat ervaring nu eenmaal de eigenschap heeft van pas voor handen te zijn
vlak nadat je het nodig had.

Wat geloof IK nu?
Ik geloof dat
als gij nu ook eens van uw gat zou komen om hier te staan
en op uw eigen manier een engel in de sneeuw te maken
deze blauwe bol spontaan zal opstijgen
zodat we in de dagdagelijkse omgang met mekaar
op zn minst een verstaanbare wereld aan kunnen raken.

Ik doe dit om mijn ouders te bedanken en mijn vrienden
en iedereen die mij indertijd met raad en daad heeft bijgestaan
toen het maatpak van ons leven mij bijna de honingdas had omgedaan.
Al weet ik nu nog niet waarom ik hier sta.

En als laatste zou ik graag willen anticiperen
op een paar reacties dat ik al heb gekregen
mensen zeggen dat ze af moeten haken
of zich beginnen te vervelen want

“Het gaat te snel,
het is te complex
het springt van de hak op de tak
en het gaat nergens naartoe.”

Dan zeg ik:

Theater is bedoeld als spiegel,
en als ik rondwandel in uw wereld
is dat precies hoe ik mij voel.

Merci.